Βρωμοκαρυδιά (Ailanthus altissima)...

Το είδος

Η φυσική εξάπλωση της βρωμοκαρυδιάς ή βρωμούσας (Ailanthus altissima) είναι στην δυτική Ασία και συγκεκριμένα στην Κίνα και την Ινδονησία. Σήμερα το είδος βρίσκεται ως επιγενές σε άλλες τρεις Ηπείρους, την Αμερική, την Αυστραλία και την Ευρώπη (Knapp & Canham 2000, Parsons & Cuthbertson 1992, Weber & Gut 2004). Το είδος εισήχθη στην Ευρώπη το 1740 από το Πεκίνο, από έναν μοναχό που το είχε λανθασμένα συλλέξει ως Toxicodendron verticilatum. To 1751 σπόροι από το είδος στάλθηκαν στην Αγγλία, όπου ο Philip Miller ανακάλυψε ότι ένας μεταξοσκώληκας, ο Samia cythia, μπορούσε να παράγει καλής ποιότητας μετάξι όταν αναπτύσσονταν στα φύλλα του είδους… Έτσι η καλλιέργεια του είδους εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Ευρώπη. Σε αυτό συνέβαλε και η γρήγορη ανάπτυξη του φυτού, και για αυτό χρησιμοποιήθηκε ως καλλωπιστικό…

Το πρόβλημα

Στην Ελλάδα, εμφανίζεται σχεδόν σε όλες τις πόλεις σε πάρκα, δενδροστοιχείες αλλά ακόμα και μέσα σε τοίχους, στέγες κλπ. Η γρήγορη και μεγάλη εξάπλωσή του οφείλεται στις παρακάτω ιδιότητές του: α) έχει ισχυρό ριζικό σύστημα, που αναπτύσσεται γρήγορα και σχεδόν σε τρεις μήνες είναι πασσαλώδες και ιδιαίτερα ισχυρό, β) παράγει πολλούς σπόρους (περίπου 350.000 από κάθε άτομο το χρόνο), γ) έχει έντονη πρεμνοβλαστική ικανότητα, δ) έχει μεγάλη αντοχή στη ρύπανση, ε) εκκρίνει τοξικές ουσίες που έχουν ως αποτέλεσμα την παρεμπόδιση ανάπτυξης άλλων φυτικών ειδών (Vilà et al. 2006). Όλες οι παραπάνω ιδιότητες το καθιστούν ως ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο φυτό για την αυτοφυή χλωρίδα της Ελλάδας καθώς μπορεί να απειλήσει τη βιοποικιλότητα και τη λειτουργία των οικοσυστημάτων (Sandlund et al. 1999).

 

Πηγές - Άρθρα - Πληροφορίες

Fotiadis G., Fragakis I. & Kyriazopoulos A. 2009. Effects of Ailanthus altissima spreading in forest vegetation types. . In “Woodland Cultures in Time and Space: tales from the past, messages for the future” (Saratsi Eir., Burgi M., Johann E., Kirby K., Moreno D. & Watkins Ch. (eds)), pg. 194-202.

Fotiadis G., Kyriazopoulos A.P. & Fraggakis I. 2011. The behaviour and spreading of Ailanthus altissima (Miller) Swingle in N. and C. Greece and its effects on natural ecosystems. Journal of Environmental Biology 32: 801-806.

Knapp, L.B., Canham, C.D. 2000. Invasion of an old-growth forest in New York by Ailanthus altissima: sapling growth andrecruitment in canopy gaps. J. Torrey Bot. Soc. 127, 307–315.

Parsons, W. T., Cuthbertson, E. G. 1992. Noxious weeds of Australia. Melbourne: Indata Press. 692 p.

Sandlund, O. T., Schei, P. J., Viken, A. (1999). Invasive species and biodiversity management. Dordrecht: Kluwer Academic Publishers.

Vila, M., Tessier, M, Suehs, C, Brundu, G., Carta, L., Galanidis, A., Lambdon, Ph., Manca, M., Medail, F., Moragues, E. Traveset, A., Troumbis, A., Hulme, Ph. 2006. Local and regional assessments of the impacts of impacts of plant invaders on vegetation structure and soil properties of Mediterranean islands. Journal of Biogeography 33: 583.

Weber, E., Gut, D. 2004. Assesing the risk of potentially invasive plant species in central Europe. Journal of Nature Conservation 12: 171-179.

 

Επιμέλεια - Κείμενο Γιάννης Φραγκάκης

βρωμοκαρυδιά στο Μπέλες (όρος Κερκίνη)

Άνθρωπος και Φύση: